maandag 11 februari 2019

Doorstart stichting Roombeekkunst

bericht volgt

zondag 19 maart 2017

Toespraak "15 jaar later" expositie vuurwerkramp

Toespraak opening expositie  “15 jaar later” door Stans Bakker

1.
Welkom heten,  bedanken 
2.
Iets over de ramp en de kunstenaars
3.
Iets over 15 jaar kunstmaken
4.
Iets over nu en de toekomst
Nog eens bedanken, initiatiefnemers Wout Zweers en Karin Vaneker
Beste aanwezigen, kunstenaars en belangstellenden,

Vooreerst wil ik uitspreken hoe fijn ik het vind om jullie hier bij elkaar te zien.  In het jaar 2000 was het een stuk vanzelfsprekender om in en om Enschede te exposeren dan het nu is.  Daarom wil ik beginnen met de aanwezige kunstenaars te feliciteren met de flexibiliteit waarmee in korte tijd een mooie expositie is gerealiseerd.  Het is Karin Vaneker geweest die het initiatief heeft genomen, gesteund door Wout Zweers,  en dat heeft dan toch maar binnen drie weken geresulteerd in deze prachtige tentoonstelling.
Ik hoef niemand werkelijk te herinneren wat zich vijftien jaar geleden hier heeft afgespeeld, dat is een van de weinige dagen geweest waarvan iedereen zich nog zal herinneren waar hij was, wat hij of zij deed,  hoe hij of zij erop gereageerd heeft, maar ook, later, hoe er gewerkt is om elkaar op te zoeken, om elkaar te helpen en te steunen, aanvankelijk vooral vanuit de kleine elektriciteitscentrale aan de G.J. van Heekstraat waar de stichting ateliers B.V.V.  huis hield met Hielke en Hennie als boegbeelden.
Kunstenaars zijn in wezen mensen die uit de aard der zaak getraind zijn om hun eigen zaken te doen, hun eigen visie vorm te geven, daar zit een grote kracht in.  We laten ons niet al te gauw terneer slaan, zijn eerder geneigd oplossingsgericht dan destructief te werk te gaan,  en als alles wat wij in ons hoofd halen uitgevoerd en klaar is, hopen wij in een bijdrage aan de samenleving de wereldgeest een beetje vooruitgeholpen te hebben.  
Na de ramp werd het schokkend duidelijk hoe weinig de wereld onze kunstwerken kon ontvangen,  hoe er onderhandeld moest worden om de omvang van de schade die, vooral de hedendaagse beeldende kunst in Enschede, waarvan een deel juist in het hart van het rampgebied, de Bamshoeve,  werdgeproduceerd en bewaard,  op haar merites beoordeeld te krijgen.  
Toch is dat gelukt, dankzij het geduld, het doorzettingsvermogen, de creativiteit, de inventiviteit, van mensen die steeds opnieuw moesten uitleggen waarom de kunst zo’n belangrijk onderdeel hoort te zijn van een beschaafde samenleving.
Deze verdediging van de inhoud van, in feite, elke kunstvorm,  is nu, na vijftien jaar nog dringender nodig.  Na enkele redelijk succesvolle jaren met een bloeiende cultuur is ook deze stad ten prooi aan kaalslag, en wordt er meer geld uitgegeven om ons, kunstenaars, te herscholen, te heropvoeden, in te passen in een benauwder denkpatroon, dan er ooit aan de ondersteuning van de bestaande kunstuitoefening is uitgegeven.
De Siënna, eerst Verschroeide Aarde gedoopt, het contactorgaan waarin diverse kunstenaars hun verhaal kwijt hebben gekund, ligt hier op de herinneringstafel.  Het blad heeft een jaar lang subsidie gehad.  
Er is een noodfonds geweest, waaruit ik geld heb gekregen om een schilderij te laten restaureren, en ik was heel zeker niet de enige zonder verzekering!
Jan Cremer heeft elke getroffen kunstenaar een bedrag geschonken van 1500 gulden.   Dat heeft ervoor gezorgd dat velen weer gewoon aan het werk konden.  Maar op de achtergrond bleef de bedreiging bestaan, in de publieke opinie, in de pers, in de volksmond:  kunst en cultuurpolitiek draaiden steeds meer om die ene vraag.  Niet:  wat heeft dit kunstwerk ons te vertellen.  Niet:  het genieten van de inventiviteit, de vrijheid van kunstuitoefening, de creativiteit, het persoonlijke, de eigen verantwoordelijkheid voor de inhoud van de kunstwerken stond nog Im Frage.  
De toeschouwer keek naar mijn schilderij en de vraag die ik kreeg was: kun je ervan leven?  
Zo ja, dan was het een geslaagd kunstwerk.  En anders:  op de schroothoop ermee, waardeloos.  
Hand in hand met deze manier van denken gaat ook het mensbeeld dat erbij past.   Einde van het individuele tijdperk.  De samenleving moet homogener.
Deze uitdrukking kennen jullie nog wel: alle neuzen dezelfde kant op.
Zou het daardoor komen dat in de volkswijk waar ik woon nu de gevleugelde uitdrukking deze is geworden:  “Doe normaal!” ? Liefst op een wat ongeruste toon uitgesproken.
Het gelijkschakelen van grote groepen mensen, het denken in protocollen onder het mom van “een oplossing die bij déze specifieke situatie past” , het generaliseren,  dit denken werkt in de richting van deze:   “de oplossing van dit vraagstuk staat beschreven in kolom 6, paragraaf 10,  op bladzijde 30 van de handleiding die u nu uit uw hoofd moet kennen om deze samenleving aan te kunnen.  Daar hoort één woord bij: bureaucratie. In sommige situaties een gevaarlijke ontwikkeling.
En het meest beschamende voorbeeld uit mijn geschiedenis:   onlangs wilden wij een grote hoeveelheid speelgoed gaan schenken aan de Stichting Vluchteling.  Je weet, die mensen komen onder ellendige omstandigheden naar ons land.  De kinderen hebben niets.  Het lukte de stichting niet ons geschenk aan te nemen.  Ik kreeg na veertien dagen een beslissend telefoontje:  er was over vergaderd en er was geen ruimte voor opslag.  
Deze houding maakt mij woedend.  Ik vind het dom, kortzichtig, slecht.
Maar dit is wat er gebeurt als mensen te lang niet meer leren om hun persoonlijkheid te ontwikkelen, zelf verantwoordelijkheid te nemen,  zelf na tedenken.
De funktie van de kunsten is nauw verbonden met het scheppende vermogen, de openheid te ontvangen wat je nog niet eerder hebt gezien,  het vermogen te kunnen zeggen: ik begrijp het niet, maar ik kan wel ongeveer de bedoeling voelen. Het voordeel van de twijfel schenken, empathie waarderen, grootmoedigheid, weg van de vooroordelen. Kunst is belangrijk,  naast het genieten van de schoonheid en het plezier dat het oplevert, kan het ook helpen de dooddoeners te doorbreken, de ethische manier van denken ondersteunen, een bijdrage leveren aan de persoonlijke ontwikkeling van dat juweel, het individu.

Dit is wat ik hoop voor de komende periode:  dat deze expositie een steuntje in de rug mag zijn voor deze manier van denken. Dat dit Cultureel Vulpunt nog vele exposities in deze open geest mag laten zien.

Kunstenaars, Karin,  ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie genereuze bijdrage aan deze expositie. Dank jullie wel!

dinsdag 26 januari 2016

Stichting Roombeekkunst 10 jaar

In 2006 is de stichting Roombeekkunst opgericht.
Nu in 2016 bestaat de stichting 10 jaar.

donderdag 11 juni 2015

Catalogus online

https://www.yumpu.com/nl/document/view/19904158/catalogus-pdf-187-mb-kunstgtgtroombeek



Hier een link naar de catalogus uit 2006: link

dinsdag 16 december 2014

Oprichting Stichting Roombeekkunst 2006

Nieuwe stichting kunstenaars

 ENSCHEDE - Eerst waren er dertig deelnemende kunstenaars voor de grote groepsexpositie in het Balengebouw in Roombeek, maar de teller staat nu reeds al 35. Nog voor de officiële oprichting wordt de stichting Roombeekkunst al met veel enthousiasme begroet.
Komende maandag passeert de stichtingsacte bij de notaris die zo vriendelijk was, daar geen geld voor te vragen. Dat komt goed uit, want geld heeft de stichting Roombeekkunst niet. Een onderkomen wel, want de stichting zetelt voorlopig in het Balengebouw aan de Schurinksdwarsweg. Tot het moment waarop dit karakteristieke pand een andere bestemming krijgt, blijven de kunstenaars er zitten. Ze presenteren zich met de groepsexpositie Transformatie, van 5 tot 26 februari in het Balengebouw.
Isidoor Lulofs, een van de kunstenaars die na de vuurwerkramp terugkeerde naar Roombeek, is voorzitter en penningmeester. Marc Otte treedt op als secretaris. Voor hen is de komende expositie een goed moment om uit de negatieve spiraal te komen. ‘Sommige kunstenaars zijn nog altijd bezig, hun plek te hervinden. We hopen dat deze expositie voor hen een goed podium is om het trauma van de ramp te verwerken. Dat ze nu weer eens een keer naar buiten treden. Even hebben we overwogen om ons de Stichting Schop Onder de Kont te noemen’, lacht Lulofs. ‘De nasleep van de ramp kost ontzettend veel energie’, weet ook Otte. ‘Bij sommige kunstenaars is er nog altijd veel verbittering omdat ze door de vuurwerkramp het hele oeuvre kwijt zijn.’
Lulofs en Otte tonen zelf ook werk op de groepsexpositie. Zij beschouwen Roombeek als ‘een speeltuin voor volwassenen’, met het Balengebouw als epicentrum. Tot grote verrassing van Lulofs is het balletje dat hij opgooide spontaan verder gerold. Vanuit de centraal gelegen broedplaats voor creatief talent, wil de stichting Roombeek veroveren. Het is per slot van rekening een wijk met een rijk verleden. ‘En mogelijk een rijke toekomst. Daar tussenin zit een interessante chaos.’
Er volgen nog vele exposities, manifestaties en projecten. Niet alleen in en rond het Balengebouw, maar ook in leegstaande bedrijven en winkels. Alle kunstuitingen zijn bedoeld om de Roombeekbewoners tot elkaar te brengen, onder meer door educatieve activiteiten voor jong en oud.
Maar de stichting is er ook voor de kunstenaars. ‘We moeten elkaar stimuleren om activiteiten te ontplooien in Roombeek. Verder bemiddelen we tussen kunstenaars en publiek en houden we bijeenkomsten in onze sociëteit in het Balengebouw.’
 
Tubantia 7 januari 2006

zondag 3 januari 2010

koning winter

bericht van Stichting Roombeekkunst

>>Inspiratiebron is de veranderende wijk Roombeek, een plek die grootse veranderingen ondergaat.
Een gestaag vorm krijgende skyline; pionierende bewoners, een deel daarvan nog altijd schipperend
met een omgeving die nooit meer de oude zal zijn. Industriële monumenten uit het textielverleden
krijgen weer betekenis als museum of appartementencomplex. Hier breekt een nieuwe tijd aan.
De tentoonstelling bleek te voorzien in een behoefte, zowel van kunstenaars als van publiek.
Een week voor de opening was de Stichting Roombeekkunst een feit. Met deze stichting willen wij
her en der in Roombeek opduiken met in het oog springende kunstuitingen. Kunstenaars die door
traumatische ervaringen met de vuurwerkramp het spoor nog bijster zijn willen wij graag een duwtje
in de juiste richting geven. Kunst opent ogen en harten, kunst kleurt Roombeek.>>
Isidoor Lulofs, bestuurslid stichting Roombeekkunst

>>We zitten op een beladen plek, onder andere twee collega’s omgekomen en complete ateliers
geruimd. Transformatie is óók een andere kijk krijgen op zekerheden en vanzelfsprekendheden. Het
wantrouwen om te handelen en te spreken, welke ik bemerk bij bijvoorbeeld onze oud AKI-directeur,
Sipke Huismans, lijkt op het trauma van het kind dat in het spel grenzen tegenkomt groter dan het
kind zelf, zoals nu de vuurwerkramp. Het kind gaat dit compenseren door alle middelen in te zetten
om de wereld naar zijn hand te zetten. Met enig geluk heeft deze overlevingsstrategie succes en en
slaagt het erin zich sociaal te vestigen. Veel volwassenen zijn kunstliefhebber of kunstenaars omdat zij
iets in de kunstwerken herkennen: schepping en herschepping. Niet uit tijdverdrijf maar uit noodzaak.
De vuurwerkramp is veel deelnemers overkomen en velen hebben vrienden die steun nodig hadden.
Opnieuw was het zaak de omgeving vorm te geven om weer grip op de zaak te krijgen.
De bezoekers van deze expositie zullen openstaan voor werken die dit aanstippen, maar ze zullen ook
zoeken naar werk waar ze zekerheden uit kunnen scheppen in de vormgeving van hun eigen bestaan.
De kunstenaar geeft zijn omgeving vorm. Dit is zijn noodzaak om zich veilig te voelen maar ook zijn
zwakte, omdat andermans vormgeving zijn wereld bedreigt.
In deze bijzondere groepsexpositie, een kunstenaarsinitiatief, krijgen we de kans om visionair te zijn:
onze scholing en talent gebruiken op een constructieve manier: kunst maken>>
Marc Otte, bestuurslid stichting Roombeekkunst
3